Grein í Fréttablaðinu í dag
Steingrímur J. Sigfússon, þingmaður og stjórnarandstæðingur, fór mikinn í fjölmiðlum á haustdögum 2008. Tökum dæmi – á vef RÚV þann 23 október kemur fram: „Steingrímur J. Sigfússon, formaður vinstri grænna, segir að það verði gerð uppreisn hér á landi verði gengið að kröfum Breta og Hollendinga um að Íslendingar greiði 600 milljarða króna vegna Icesave-reikninganna.”
Hvar er uppreisnin Steingrímur, verður hún kannski þann 6. mars?
Á vefsvæði mbl.is þann 22. október 2008 er viðtal við óbreyttan Steingrím J. Sigfússon. Þá blasti sú staðreynd við að Alþjóðagjaldeyrissjóðurinn hafði sett það skilyrði vegna aðstoðar sinnar, að mál vegna Icesave reikninga Landsbankans yrðu að fullu gerð upp við Breta og Hollendinga. Þar segir hann: „... að ef það sé rétt að þetta tvennt hangi saman sé það hrein fjárkúgun. Ekki liggi fyrir að okkur sé lagalega skylt að gera það og þetta bendi til þess að verstu martraðir séu að rætast varðandi aðkomu Alþjóða gjaldeyrissjóðsins.“
Síðan hefur Steingrímur legið í Þyrnirósar svefni, martröðin breyst í ljúfan draum, sem þjóðin freistar nú að vekja hann af. Síðar í sömu frétt segir Steingrímur að: „Slíkar skuldbindingar upp á hundruð milljarða geti ekki verið einkamál einnar ríkisstjórnar.“
Alveg hárrétt Steingrímur, alveg hárrétt. Og þaðan af síður einkamál eins manns og gamalla flokksfélaga hans. Á vefsvæði amx.is í janúar 2009 er einnig að finna merkilega tilvitnun í Steingrím hinn fyrri J. Sigfússon: „Framan af höfðu ýmsir ráðherrar ríkisstjórnarinnar uppi stór orð um að ekki kæmi til greina að Íslendingar létu kúga sig til uppgjafar í deilunni um hina lagalegu og þjóðréttarlegu ábyrgð landsins gagnvart Icesave reikningunum. Eins og lögfræðingar hafa bent á var hlutverk innlánatryggingarkerfa samkvæmt reglum ESB/EES – svæðisins aldrei að takast á við allsherjar bankahrun, heldur aðeins fall einstakra banka.“ Síðan segir í sömu frétt: „Eins og undirritaður lýsti yfir við atkvæðagreiðslu um málið í þinginu 5. desember [2008] síðastliðinn lítur þingflokkur Vinstri grænna á samninginn sem riftanlegan og ógildanlegan nauðungarsamning. Enn er hægt að afstýra stórslysi fyrir íslenska þjóð. Taki Tryggingasjóðurinn hins vegar við skuldunum er ljóst að þá verður ekki aftur snúið: Þá hefur þjóðin endanlega verið skuldsett á grundvelli pólitískra þvingunarskilmála sem ríkisstjórnin hafði ekki dug í sér til að standa gegn.“
Það er ég viss um að Ragnari Reykás vöknar um augun af geðshræringu, þegar hann les um umturnaða ráðherrann sem snerist í skoðunum sínum á einu augabragði, við það eitt að skipta um stól í þingsalnum.
